Gonda Grammet

En ja, na tien jaar heb ik me overslapen: 9.30 opgestaan.. misschien voor anderen een normaal uur om op te staan op een zondag, maar voor mij dus absoluut niet, en neen, geen enkel schuldgevoel.
Wat staat er op het programma: neen, ik heb absoluut geen zin om vandaag te werken, om de hokken te kuisen, om zoveel andere dingen te doen
Het wordt dus een dag van de kleine karweitjes…en dan ga ik mijn volledige aandacht schenken aan die opgroeiende ko shamo’s die in hun buitenren zitten, waar ik ondertussen een tentoonstellingshok heb ingezet.
En onder die grote parasol die in de kuikenren staat, past natuurlijk ook een relaxstoel…
Het wordt middag… lekker zalig in de relaxstoel… echtgenoot doet ook een dutje, ons Grace vind het heerlijk om samen met mij in de kuikenren te zitten…
En ineens is het drie uur later… de kuikens hebben zich blijkbaar niet gestoord aan een slapende baas met een slapend hondje..

Onze tuin vroeger, voor de ko shamo’s er waren, was een tuin, waar de mensen kwamen naar kijken op de ‘open tuin ‘ dagen. het was een tuin inclusief vijver, pergola, chique stoeltjes en tafeltje onder de pergola enz…
Mijn groothoenders die zijn er altijd geweest, aan de achterzijde.
Er was ook een grote groententuin, mooi omsloten door een draadafspanning…
Mijn duiven die waren er toen al, en toen was er een diefstal van duiven…..
Het werk in de tuin was arbeidsintensief, maar ja, daar werd niet naar gekeken, want de reacties van de mensen zorgden wel voor de nodige voldoening.
Alhoewel ook die mensen planten durfden stelen, en zaadjes, enz…

En toen kwam na een jaar wachten de ko shamo’s.
De reactie van mijn man: die ga je toch niet aan de achterzijde plaatsen bij de groothoenders..
De ko shamo’s kregen hun plaats kort bij de duiven…
Eigenwijze beesten, wilden alles proeven, alles ontdekken
Ineens waren ook de luizen weg van de rozen.
Die vijver… grote schrik… want we zagen het scenario al voor ons: die kikker wat is dat, effe pikken erin… zien wat het is… hups de vijver in..
De vijver werd dus toegelegd… ik miste het geluid van het klaterende water… maar het geluid werd vervangen dor het gekwebbel van de ko shamo’s…
De eerste winter ging voorbij: zouden alle planten nog uitkomen??? zouden ze veel vernield hebben…??? vele vragen
In de nieuwe lente zagen we dat bepaalde bloemen verdwenen waren: maar waren die bloemen nu echt zo belangrijk…
Jaar na jaar werd uitgetest welke bloemen en vaste planten er wel overleefden…
En die hosta’s: ah ja, de beginblaadjes van een struik werden afgeknabbeld… eens als de plant groot genoeg was, hadden ze er geen interesse meer voor, dus bij de zomersnoei werden die blaadjes afgetrokken door mezelf….en de hosta’s werden zelfs uitgebreid, nieuwe soorten werden bijgepland..

En van het ene kwam het andere: ik ondervond dat mijn tuin veel minder arbeidsintensief werd, want ja die kleine kabouters onderhielden mijn tuin, zij vonden het heerlijk om al het onkruid eruit te trekken…

En die opentuin dagen: laat ze maar waarvoor ze waren, wij hoeven geen voldoening meer te krijgen van mensen die het werk niet meer respecteren, van mensen die stelen, die zelfs duiven stelen, de schrik dat onze ko’s worden gestolen is voor ons veel te groot

En nu, wij genieten elke dag van onze tuin, van onze privé tuin, heerlijk verscholen, bewoond ondertussen door heel veel ko shamo’s, die elke morgen rennen uit hun binnenhokken naar buiten…

Wij hebben hier een evenwicht gevonden tussen een pracht van een bloementuin, en een bende taterende kwebbelende ko shamo’s…en vooral waar we elke morgen op weg naar onze groot hoenders kijken en genieten van de bloemen die open gaan…
Waar we na een drukke werkdag kunnen in ontspannen, waar we kijken naar de rondvliegende en lopende duiven, waar tussen al de ko shamo’s rondlopen…
Het is heerlijk… elke lente en zomeravond genieten we…tot in de late herfst…
Vacanties hoeven we niet… die vacantieplaats hebben we elke dag hier, elke avond…
Wat maakt het ons nu nog uit, dat die ene bloemenplant verdwenen is, wie zeurt er daar nog om… Onze ko shamo’s genieten van hun vrijheid zoals de duiven van hun vrijheid genieten hoog in de lucht…
En dat is voor ons het allerbelangrijkste…

Zonder het te beseffen zitten we ineens in de april maand, een belangrijke maand voor ons samen…
al 21 jaren lang, gelukkige jaren waarin we lief en leed hebben gedeeld als volwaardige partners.
Het is ook de maand van de rammen.
De rammen zijn gekend als de kosmische vechters, de doorzetters….en ondertussen hebben we veel leute, plezier en heel veel binnenpretjes…
April is ook de maand van de lente, en die heeft dit jaar lang op zich laten wachten.
De tuin herleeft langzaam. Behalve een paar groenblijvers, die de strenge winter niet overleefd hebben, zie ik van dag tot dag de planten verschijnen. En zelfs mijn partners in onderhoud, de ko shamo’s respecteren de nieuwe uitlopers, hoe is het mogelijk dat zij weten waar de hosta’s uitkomen, dat ze weten, tussen welke planten ze een stofbad kunnen nemen.
De rozenstruiken is een ander verhaal, bij praktisch elke struik zijn de takken verdord, maar er zijn overal nieuwe uitlopers gekomen: dit is een echte verjonging van struiken die reeds twintig jaar oud zijn, zo zie je maar de natuur regelt zichzelf.

De bende ko shamo’s zijn dit fokseizoen danig uitgebreid, zes haantje in koekoek kleur, met een tiental hennetjes, de zwarte haan met zijn vrouwtjes, de blauwe hennetjes, het splash hennetje en…
de rest hangen we niet aan de wereldklok. En om het beeld te vervolledigen zijn er reeds ongeveer een vijftigtal kuikens… en als daar dan niet het langverwachte splash haantje gaat bijzitten……..

En dan die bonte mooie edele zijdehoenders, prachtige broedkastjes…., het triootje geboren in het najaar stelt het best wel, en ze komen prachtig overeen met de koshamo’s.
Zowel een wit zijdehoendertje als een bont hebben samen een negental kuikens, een gekke combinatie, die opgroeien tussen de zijdehoenders, bewaakt door de ko shamo’s, want die Viking ligt toch af en toe op de loer, zijn jachtinstinct, de reden waarom hij ook naar hier is gekomen, haalt af en toe de bovenhand…..

En over de rest van de dierenbende in ons paradijsje vertellen we een andere keer..

Het einde van het jaar nadert, en ik ben doodmoe….
De laatste twee maand was de meest hectische periode uit ons leven: de lancering van project 1 van Gert, de instaphulp voor mindervaliden…
Schitterend, briljant, ik heb er geen andere woorden voor.
Maar ik kan wel zeggen dat we de meest flexibele ouders zijn geweest: ma kun je dit nog doen, dan dat nog vlug… en ondertussen moest ons werk ook gebeuren…
En dan ja, de bedenkers….waarin Gert met zijn Unilevel toch doorgestoten is.
Wat hij wilde bereiken heeft hij bereikt: zorgen dat de Unilevel bekend geraakt.
En als we dan zien hoe iedereen van ons gezin, inclusief onze oudste zich heeft ingespannen voor Gert, dan kan ik alleen maar zeggen: wat zijn we gezegend met onze jongens.
Dit mag ook gezegd worden…

En ondertussen gaan de plannen met de ko shamo’s verder, de Gentse kroppers zijn bijna gekoppeld.. de meeste maransen zitten op stal met méér licht, en de izegemsen doen wat ze moeten doen..
En ook ja er zijn al veel kuikens, zowel van de ko’s, de izegemsen, als de maransen.
Maar één ding kan ik reeds garanteren: het wordt een hanenjaar: tien op tien kuikens zijn hanen.
…

En ook in Tienen was: een Ko shamo jong haantje wit. Met uitslag: 93, maar ja, hij is nog jong, heeft nog niet zijn volume, maar heeft alles wat hij moet hebben

Zoals elk jaar is eindelijk de vaccinatie gebeurd van alle kippen en duiven..
Met drie man sterk zijn we dan om die klus te klaren.
Uiteindelijk is dat op twee uurtjes voorbij, maar het eigenlijke werk gebeurt daarvoor;
En dat is de selectie maken van de duiven, en de kippen.
Welke kippen en duiven worden in het volgende jaar gebruikt..
De selectie van kippen is snel gebeurt, die bloedlijnen heb je als het ware continu in je hoofd.
Maar die Gentse Kroppers is een ander verhaal.
Dan wordt er van elke duif een foto genomen, er wordt gekeken naar elk détail van de duif: heeft hij of zij verbeteringen qua type en stand in vergelijking met zijn ouders…
Dus de ganse stamboom van die specifieke duif wordt boven gehaald, want van elke duif in die zijn stamboom heb ik foto’s, zodat ik altijd kan teruggrijpen in de tijd.
Op zo’n moment ontdek je ook van die domme dingen: dat juist die ene met een bijzonder type zijn ring is kwijtgespeeld tijdens de opgroei, en dan vloek je even heel hard…

bij de ko shamo’s ontdekte ik dat er eigenlijk inteeltproblemen zijn bij de koekoek kleur.
Dus in 2007 werd de eerste kruising gemaakt met een zwarte hen.
De jonge man die uiteindelijk overgehouden werd, draagt ogenschijnlijk geen uitwendige kenmerken van de rode kleur, gelukkig maar, zodat hij ook in 2008 terug gekruist werd met een koekoekzuivere hen.
Want dat is altijd de merde met de zwarte kleur: eigenlijk bedekt de zwarte kleur alle andere kleuren,
zodat je niet zeker bent of je nu te maken hebt met een zuivere zwarte of een zwarte haan die de tarwe faktor in zich draagt.
Alleen bij de haan zal je bij zijn halsbehang kunnen ontdekken of je een zuivere zwarte haan hebt of niet.
Ik zit zo nog altijd te wachten achter een foto van een jonge haan, waarvan de fokker beweerde dat zijn lijn volledig zuiver zwart is.
Een foto van een zwarte hen bewijst voor mij niets, bij een zwarte hen zullen alle andere kleuren bedekt worden…
Dus als iemand me kan zeggen wie er raszuivere, zuivere zwarte hanen heeft, die krijgt van mij onmiddellijk de spreekwoordelijke pint.

In 2007 is de vuilwitte of splash haan gestorven, dat heeft dus grote gevolgen, omdat dit de ene haan was die de blauwe factor droeg
Van de kuikens die van hem werden geboren, was er geen enkele haan bij.
Als je dan absoluut een haan nodig hebt, dan wordt er geen enkele geboren, en als je er geen nodig hebt, dan zijn het allemaal hanenkuikens die geboren worden