Gonda Grammet

Bijna overal had ik een tuin, op al mijn verblijfplaatsen.

De eerste tuin werd aangelegd in Hever, in mijn eerste eigen woning.

Mijn kennis van plantkunde had ik reeds, nu ja van in de schoolopleiding. Wat heeft het in die tijd moeite gekost om al de plantennamen en bijbehorende eigenschappen te leren.

Maar bij mijn eerste tuin was het een grote hulp.

En toen kwam de eerste verhuis naar een voor mij ‘tijdelijke woonst’ en daarna een volgende verhuis naar een volgende ‘tijdelijke woonst’, de tuinen hadden in die tijd dan ook een ‘tijdelijk karakter’. Bloemen waren er altijd aanwezig.

En dan kwam de verhuis naar de ouderlijke woning, dit zou geen ‘tijdelijk karakter’ hebben

Het was de periode dat vader nog leefde, en hij genoot ook van zijn tuin, alhoewel er maar één boom in stond die de tuin voorzag van schaduw, en waaronder hij dan lekker in de zomer kon buiten liggen

En toen kwamen de herinneringen terug boven, van in de tijd dat de tuin bestond uit bloemen, de tijd waarin moeder nog leefde.
Tuinplannen werden getekend, zaden werden aangekocht, de grond werd voorbereid, borders aangelegd, en het grasgedeelte verminderde.
Maar omdat er maar één tuinfanaat in het huisgezin aanwezig was, werd er afgesproken dat de evolutie langzaam zou gebeuren, rekening houdend met de rugkapaciteiten

Maar ondertussen wist niemand van het huisgezin wat mijn eigenlijk doel zou worden, een tuin zonder gras, een tuin vol met bloemen. Want een slaaf van mijn tuin zou ik alleszins niet worden, geen grasperken zouden méér afgereden worden.
Onder protest verdween langzamerhand het gras, maar de heesters als achtergrond, de bloemen op de voorgrond kwamen in de plaats

Tot als al mijn gezinsleden begonnen te genieten van de tuin, tot de voorbijgangers aangetrokken werden door de bloemenpracht en stiekem de tuin bezochten.
Toen kwam er het moment dat de tuin werd opengesteld voor het grote publiek, want wij wilden anderen laten delen in de pracht van de bloeiende heesters, de bloemen.

Ondertussen waren de Gentste kroppers hier aangeland, en zij vonden het eigenlijk ook niet zo fijn, dat er anderen in hun territorium rondliepen

Het ene belang afwegend ten opzichte van het andere belang, hebben we het besluit genomen dat de tuin niet méér voor publiek zou open gesteld worden.
Daarom doen we nu 'open tuin' en dit over de seizoenen heen, via dit medium.

Ondertussen is het eigenlijk een tuin geworden die continu in evolutie is, want de Ko shamo’s hadden immers ook recht op een tuingedeelte.
Eigenlijk mag ik nu zeggen dat de Ko shamo’s in grote lijnen het tuingedeelte onderhouden, zij spitten, zij wieden.

Ik hoop dat U met veel plezier kijkt naar de foto's, en geniet ervan

Privé bezoeken ter plaatse kunnen georganiseerd worden op aanvraag.

Gonda