Gonda Grammet

Onze tuin vroeger, voor de ko shamo’s er waren, was een tuin, waar de mensen kwamen naar kijken op de ‘open tuin ‘ dagen. het was een tuin inclusief vijver, pergola, chique stoeltjes en tafeltje onder de pergola enz…
Mijn groothoenders die zijn er altijd geweest, aan de achterzijde.
Er was ook een grote groententuin, mooi omsloten door een draadafspanning…
Mijn duiven die waren er toen al, en toen was er een diefstal van duiven…..
Het werk in de tuin was arbeidsintensief, maar ja, daar werd niet naar gekeken, want de reacties van de mensen zorgden wel voor de nodige voldoening.
Alhoewel ook die mensen planten durfden stelen, en zaadjes, enz…

En toen kwam na een jaar wachten de ko shamo’s.
De reactie van mijn man: die ga je toch niet aan de achterzijde plaatsen bij de groothoenders..
De ko shamo’s kregen hun plaats kort bij de duiven…
Eigenwijze beesten, wilden alles proeven, alles ontdekken
Ineens waren ook de luizen weg van de rozen.
Die vijver… grote schrik… want we zagen het scenario al voor ons: die kikker wat is dat, effe pikken erin… zien wat het is… hups de vijver in..
De vijver werd dus toegelegd… ik miste het geluid van het klaterende water… maar het geluid werd vervangen dor het gekwebbel van de ko shamo’s…
De eerste winter ging voorbij: zouden alle planten nog uitkomen??? zouden ze veel vernield hebben…??? vele vragen
In de nieuwe lente zagen we dat bepaalde bloemen verdwenen waren: maar waren die bloemen nu echt zo belangrijk…
Jaar na jaar werd uitgetest welke bloemen en vaste planten er wel overleefden…
En die hosta’s: ah ja, de beginblaadjes van een struik werden afgeknabbeld… eens als de plant groot genoeg was, hadden ze er geen interesse meer voor, dus bij de zomersnoei werden die blaadjes afgetrokken door mezelf….en de hosta’s werden zelfs uitgebreid, nieuwe soorten werden bijgepland..

En van het ene kwam het andere: ik ondervond dat mijn tuin veel minder arbeidsintensief werd, want ja die kleine kabouters onderhielden mijn tuin, zij vonden het heerlijk om al het onkruid eruit te trekken…

En die opentuin dagen: laat ze maar waarvoor ze waren, wij hoeven geen voldoening meer te krijgen van mensen die het werk niet meer respecteren, van mensen die stelen, die zelfs duiven stelen, de schrik dat onze ko’s worden gestolen is voor ons veel te groot

En nu, wij genieten elke dag van onze tuin, van onze privé tuin, heerlijk verscholen, bewoond ondertussen door heel veel ko shamo’s, die elke morgen rennen uit hun binnenhokken naar buiten…

Wij hebben hier een evenwicht gevonden tussen een pracht van een bloementuin, en een bende taterende kwebbelende ko shamo’s…en vooral waar we elke morgen op weg naar onze groot hoenders kijken en genieten van de bloemen die open gaan…
Waar we na een drukke werkdag kunnen in ontspannen, waar we kijken naar de rondvliegende en lopende duiven, waar tussen al de ko shamo’s rondlopen…
Het is heerlijk… elke lente en zomeravond genieten we…tot in de late herfst…
Vacanties hoeven we niet… die vacantieplaats hebben we elke dag hier, elke avond…
Wat maakt het ons nu nog uit, dat die ene bloemenplant verdwenen is, wie zeurt er daar nog om… Onze ko shamo’s genieten van hun vrijheid zoals de duiven van hun vrijheid genieten hoog in de lucht…
En dat is voor ons het allerbelangrijkste…

Zonder het te beseffen zitten we ineens in de april maand, een belangrijke maand voor ons samen…
al 21 jaren lang, gelukkige jaren waarin we lief en leed hebben gedeeld als volwaardige partners.
Het is ook de maand van de rammen.
De rammen zijn gekend als de kosmische vechters, de doorzetters….en ondertussen hebben we veel leute, plezier en heel veel binnenpretjes…
April is ook de maand van de lente, en die heeft dit jaar lang op zich laten wachten.
De tuin herleeft langzaam. Behalve een paar groenblijvers, die de strenge winter niet overleefd hebben, zie ik van dag tot dag de planten verschijnen. En zelfs mijn partners in onderhoud, de ko shamo’s respecteren de nieuwe uitlopers, hoe is het mogelijk dat zij weten waar de hosta’s uitkomen, dat ze weten, tussen welke planten ze een stofbad kunnen nemen.
De rozenstruiken is een ander verhaal, bij praktisch elke struik zijn de takken verdord, maar er zijn overal nieuwe uitlopers gekomen: dit is een echte verjonging van struiken die reeds twintig jaar oud zijn, zo zie je maar de natuur regelt zichzelf.

De bende ko shamo’s zijn dit fokseizoen danig uitgebreid, zes haantje in koekoek kleur, met een tiental hennetjes, de zwarte haan met zijn vrouwtjes, de blauwe hennetjes, het splash hennetje en…
de rest hangen we niet aan de wereldklok. En om het beeld te vervolledigen zijn er reeds ongeveer een vijftigtal kuikens… en als daar dan niet het langverwachte splash haantje gaat bijzitten……..

En dan die bonte mooie edele zijdehoenders, prachtige broedkastjes…., het triootje geboren in het najaar stelt het best wel, en ze komen prachtig overeen met de koshamo’s.
Zowel een wit zijdehoendertje als een bont hebben samen een negental kuikens, een gekke combinatie, die opgroeien tussen de zijdehoenders, bewaakt door de ko shamo’s, want die Viking ligt toch af en toe op de loer, zijn jachtinstinct, de reden waarom hij ook naar hier is gekomen, haalt af en toe de bovenhand…..

En over de rest van de dierenbende in ons paradijsje vertellen we een andere keer..